piątek, 3 lipca 2015

Tradycyjny katolicki kapłan w kryzysie

Wielu z nas to „Summorum Pontificum” papieża Benedykta XVI otworzyło oczy i umysły na rzeczy, o których ledwo słyszeliśmy czy o których istnieniu nie mieliśmy nawet pojęcia. Tamtego dnia zostaliśmy zaproszeni do niezwykle ekscytującej, ale i trudnej podróży.
Najpierw odkryliśmy Mszę świętą rytu rzymskiego na internetowych blogach i obrazkach. Potem dowiedzieliśmy się o innych łacińskim sakramentach takich jak chrzest, bierzmowanie czy małżeństwo. Wielokrotnie to święci ludzie świeccy mówili nam i pouczali w tych świętych sprawach, o których nie mieliśmy bladego pojęcia.


Potem spostrzegliśmy jak WIELKA jest różnica między tym, co znamy – nowa Msza, nowe sakramenty, nowe modlitwy – a starożytnymi rytami rzymskimi, która zaczęliśmy studiować i wprowadzać w życie. Może to spowodować straszliwy kryzys naszego kapłaństwa. NIE MOŻEMY NEGOWAĆ TEJ OGROMNEJ RÓŻNICY MIĘDZY TYM, CO CZYNIMY KAŻDEGO DNIA JAKO KAPŁANI NOVUS ORDO A DOŚWIADCZENIU STAROŻYTNYCH RYTÓW JAKO KAPŁANI TRADYCYJNI.

Przedtem, kiedy znaliśmy jedynie Nową Mszę, sakramenty i modlitwy, byliśmy zadowoleni, wykonując nasze obowiązki najlepiej jak potrafimy według zasad i rubryk na sposób godny. Kiedy jednak zaczęliśmy spełniać naszą posługę w rycie trydenckim, różnice w rubrykach i modlitwach stały się aż nazbyt oczywiste.

Większość z nas jest zobligowana do tego, by sprawować nowe sakramenty Novus Ordo i w tym właśnie punkcie bierze swój początek kryzys naszej świadomości i naszego kapłaństwa. Za przykład niech posłużą choćby rubryki, które dyktują sposób obchodzenia się ze Świętą i Drogocenną Krwią Chrystusa podczas Mszy Świętej rytu rzymskiego w porównaniu z okrojonymi rubrykami Nowej Mszy dotyczącymi obchodzenia się z Ciałem i Krwią Pana Jezusa. To samo można powiedzieć na temat puryfikacji świętych naczyń.

Innym przykładem jest różnica między Mszy łacińskiej, które wyraźnie żądają tego, by Pana Jezusa przyjmować wyłącznie w pozycji klęczącej i na język, a rubrykami w Nowej Mszy, które obligują nas do rozdawania Komunii Świętej na rękę w pozycji stojącej. Biskupi domagają się też od kapłanów korzystania z pomocy nadzwyczajnych szafarzy przy udzielaniu Komunii Świętej i błogosławienia (podczas udzielania Komunii - przyp tłum.) wszystkich, którzy tego chcą, choćby byli w grzechu albo też nie byli nawet katolikami. Dla nas, kapłanów, życie w dwóch światach może prowadzić do istnej schizofrenii.

Kiedy zaczynasz chrzcić w rycie rzymskim z jego niezliczonymi egzorcyzmami, zaczynasz dostrzegać, jak bardzo różni się ten sakrament w nowym obrządku, w którym ledwie wyrzeka się złego, ale już nie wypędza się diabła z niemowlęcia.

Lista różnic ciągnie się bez końca. Wspaniałe szaty kontra prostackie i modernistyczne. Długie modlitwy przy błogosławieniu wody święconej i przedmiotów. Uroczystość ślubna. Msza za zmarłych. Wykorzystanie okładanych złotem srebrnych kielichów i paten. Palki i bursy. Tradycyjny kalendarz świętych.

Ogromna zmiana dotyczy ołtarza. W nowych kościołach i w nowym rycie ołtarzem nazywa się zwykły stół. W starożytnym rycie wysoki ołtarz wykonany jest z kamienia i zawiera wbudowane weń relikwie męczenników. „Stół” przywodzi na myśl Ostatnią Wieczerzę. Ołtarz kamienny prowadzi nas ku Ofierze Chrystusa na krzyżu za grzeszników.

W modlitwach w Nowej Mszy bardzo rzadko używa się słowa „Ofiara”. W Mszy trydenckiej, określenie to pada bardzo często, gdyż stanowi ono sens całej Mszy. Dlatego nazywa się ją Najświętszą Ofiarą. W Nowej Mszy mówi się o sprawowaniu Najświętszej Eucharystii.

Napiszę więcej o stopniowym kryzysie, który przechodzi każdy prawdziwie katolicki kapłan, który odkrywa i zaczyna sprawować rzymski ryt obok nowego. Pragnę również wspomnieć o prześladowaniach, jakie my, kapłani, musimy znosić za głoszenie prawdy, ŻE MSZA ŁACIŃSKA ODDAJE WIĘKSZĄ CZEŚĆ I ZAPEWNIA WIĘKSZĄ OCHRONĘ BOGU JEZUSOWI UKRYTEMU W ŚWIĘTEJ EUCHARYSTII NIŻ NOWA MSZA.

Co mamy czynić w tym kryzysie naszego katolickiego kapłaństwa? Modlimy się, uczymy i podejmujemy decyzje, które wymagają silnej wiary. Musimy poinformować naszych pasterzy i biskupów o tym, czego doświadcza nasza świadomość. Być może trzeba będzie zmienić parafię albo diecezję, w której będziemy mogli sprawować Mszę Św. rzymskiego rytu. Być może trzeba będzie sprawować nowy obrządek z wielkim bólem, kontynuując jednocześnie celebrację starożytnego rytu.

Nie chcemy opuszczać statku, choć pokusa jest ogromna. Pragniemy pozostać w kanonicznie zatwierdzonym Kościele. Musimy ufać, że Bóg się nami zaopiekuje, nawet jeśli będzie to oznaczać prześladowania ze strony biskupów, kapłanów czy wiernych.

Wszystkich wspaniałych kapłanów, którzy przechodzą kryzys niech wspiera Bóg i Maryja. Módlmy się za siebie nawzajem i idźmy spokojnie naprzód. Prawda katolicka, którą odkryliśmy jest PRAWDĄ. Nie ma odwrotu. Bóg potrzebuje nas w swoim Kościele, abyśmy pomogli go zreformować, odnowić i żebyśmy przypomnieli wiernym o tych katolickich skarbach, które zostały niemal zatracano, ale które teraz wracają za cenę wielkich prześladowań i ostracyzmu.

To wielka łaska być tradycyjnym katolikiem – w dodatku kapłanem – i pomagać Bogu w tym najbardziej dramatycznym momencie Jego Świętego Kościoła.


ks. Peter Carota

Tłumaczenie Piotr Klinger