niedziela, 14 czerwca 2015

Wiadomość od kardynała Sarah do uczestników „Sacra Liturgia 2015” w Nowym Jorku (pełny tekst po polsku)

File:Cardinal Robert Sarah (cropped).JPG„Nie można zbliżyć się do Boga, moi bracia i siostry, bez drżenia, bez zachwytu, bez głębokiego szacunku i świętego przerażenia”.

PRZESŁANIE JEGO EMINENCJI ROBERTA KARDYNAŁA SARAH,
PREFEKTA KONGREGACJI
DS. KULTU BOŻEGO I DYSCYPLINY SAKRAMENTÓW
NA SYMPOZJUM „SACRA LITURGIA USA 2015”
NOWY JORK, 1-4 CZERWCA 2015

1. Z ogromną przyjemnością pragnę powitać was wszystkich, którzy zebraliście się w Nowym Jorku na inauguracyjną konferencję Sacra Liturgia w Stanach Zjednoczonych. W sposób szczególny witam Jego Eminencję arcybiskupa Nowego Jorku kardynała Timothy’ego Dolana i dziękuję mu za zainteresowanie i wsparcie jakie okazał dla tej inicjatywy, która kładzie nacisk na wielką rolę liturgicznej formacji i celebracji w życiu i posłannictwie Kościoła.
Miło mi było uczestniczyć w otwarciu włoskiej i angielskiej edycji obchodów Sacra Liturgia 2013 w Rzymie zeszłego listopada. Miałem możliwość pogratulować biskupowi Dominique’owi Reyowi oraz jego współpracownikom realizacji tej wspaniałej inicjatywy, obecnej teraz również w Stanach Zjednoczonych.
Pozdrawiam Jego Eminencję kardynała Raymonda Leo Burke’a, który w swoim przemówieniu przedstawi myśl przewodnią tej konferencji. Pozdrawiam też wszystkich biskupów, kapłanów oraz pobożnych i mądrych świeckich mężczyzn i kobiety, którzy tu wystąpią, a także tych, którzy będą sprawować Świętą Liturgię i nauczać w nadchodzących dniach. Wasza posługa w promowaniu Świętej Liturgii jest w naszych czasach sprawą najwyższej wagi. Dziękuję wam za to, co robicie.


2. Ze względu na to, iż Święta Liturgia jest prawdziwie źródłem, z którego Kościół czerpie swą siłę, jak z naciskiem stwierdza II Sobór Watykański (zob. Sacrosanctum Concilium, 10), musimy zrobić co w naszej mocy, aby przywrócić Świętą Liturgię na centralne miejsce relacji pomiędzy Bogiem i człowiekiem, uznając prymat Wszechmocnego Boga w tym niezwykłym i unikalnym miejscu, w którym my, indywidualnie jak i w łączności z całym Kościołem, stajemy się świadkami Bożej obecności w świecie. Nie można zbliżyć się do Boga, moi bracia i siostry, bez drżenia, bez zachwytu, bez głębokiego szacunku i świętego przerażenia. Właśnie dlatego musimy uznać za najważniejszy przedmiot naszej troski „właściwy sposób sprawowania liturgii, wewnętrznie i zewnętrznie” jak powiedział kardynał Ratzinger w Duchu Liturgii.

3. Kiedy Ojciec Święty, papież Franciszek, poprosił mnie, abym objął stanowisko prefekta Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów zapytałem: „Wasza Świętobliwość, w jaki sposób mam pełnić swoją posługę? Co chcesz, abym zrobił jako prefekt tej kongregacji?”. Odpowiedź Ojca Świętego była jednoznaczna. „Chcę, abyś kontynuował wprowadzanie reform liturgicznych II Soboru Watykańskiego, a także byś kontynuował dobre dzieło liturgiczne zapoczątkowane przez papieża Benedykta XVI”.
Moi przyjaciele, chcę, abyście pomogli mi w tym zadaniu. Proszę was, abyście kontynuowali swe starania w kierunku osiągnięcia celów liturgicznych wyznaczonych przez Sobór Watykański II (zob. Sacrosanctum Concilium, I), a także odnowienia liturgicznego, które było życzeniem papieża Benedykta XVI i którego wytyczne zapisał w posynodalnej adhortacji apostolskiej Sacrosanctum Caritatis z 22 lutego 2007 roku i Motu Proprio Summorum Pontificum z 7 lipca 2007 roku. Proszę was, abyście byli mądrzy jak ów właściciel z Ewangelii św. Mateusza, który wie, kiedy należy wydobyć ze skarbca zarówno nowe jak i stare kosztowności (Mt 13, 52), ażeby Święta Liturgia tak jak jest odprawiana i przeżywana dzisiaj nie straciła nic ze swych chwalebnych bogactw tradycji liturgicznej Kościoła, pozostając zawsze otwartą dla uzasadnionego rozwoju (zob. Sacrosanctum Concilium, 23).

4. Macie przed sobą wiele dni, w czasie których możecie rozważyć dogłębnie te kwestie. Chciałbym zasugerować dwie niezwykle istotne sprawy, które mogą przyczynić się do autentycznej odnowy liturgicznej w XXI wieku. Pierwsza z nich polega na powrocie do wyraźnego uwidocznienia tego, czym katolicka liturgia w istocie jest: oddawaniem należnej czci Wszechmocnemu Bogu, a także miejscem spotkania człowieka z Bogiem żywym i jego działaniem w Kościele. Proszę, nigdy tego nie lekceważcie. Liturgia nie jest jakąś okazją do spotkania, gdzie my jesteśmy najważniejsi i gdzie liczy się wyłącznie wyrażenie naszej tożsamości. Nie, to Bóg jest na pierwszym miejscu. Jak napisał kardynał Ratzinger w 2004 roku:
Jeżeli liturgia staje się w pierwszym rzędzie miejscem naszej aktywności, wówczas ten, który stanowi jej istotę, czyli Bóg, zostaje pominięty. W liturgii nie chodzi o nas, ale o Boga. Zapominanie o Nim stanowi jedno z największych zagrożeń naszego wieku. Na przekór temu liturgia powinna stanowić znak Bożej obecności. (Joseph Cardinal Ratzinger, Collected Works: The Theology of the Liturgy, Ignatius Press, San Francisco, 2015, str. 593).
Liturgia Kościoła została nam przekazana w tradycji i nie do nas należy wymyślanie sposobów na jej sprawowanie, ani też dopasowywanie jej do nas czy naszych indywidualnych pomysłów wykraczających poza to, co dopuszczalne w księgach liturgicznych. Dlatego musimy wiernie sprawować Świętą Liturgię z czcią i zachwytem, o których wspominałem wcześniej.

5. Drugą sprawą, której powinniście poświęcić swój czas i uwagę jest wspieranie zdrowej formacji liturgicznej. Konstytucja o Świętej Liturgii stwierdza, że „byłoby daremnym żywić nadzieję realizowania” upragnionej odnowy liturgicznej, „jeżeli sami pasterze, w pierwszym rzędzie, nie nasiąkną duchem i mocą liturgii i jeśli nie podejmą trudu, aby przekazać o niej stosownych pouczeń” (nr 14). Nie możemy prawdziwie uczestniczyć w Świętej Liturgii, nie możemy czerpać z tego źródła życia chrześcijańskiego, jeśli nie zostaliśmy uformowani w duchu i mocy liturgii. Jak nasz Ojciec Święty, papież Franciszek, powiedział w zeszłym roku:
(…) pozostaje jeszcze wiele do zrobienia w celu poprawnego i pełnego oraz całkowitego przyjęcia Konstytucji o Liturgii świętej przez ochrzczonych i przez wspólnoty kościelne. Mam na myśli w szczególności zaangażowanie w solidną i organiczną inicjację oraz formację liturgiczną, tak wiernych świeckich, jak duchowieństwa i osób konsekrowanych. (Przesłanie do uczestników rzymskiego sympozjum Sacrosanctum Concilium, 18 lutego 2014 roku)
Mam nadzieję i modlę się o to, aby różne inicjatywy rozpoczęte przez Sacra Liturgia mogły sprostać tym naglącym i żywotnym potrzebom.

6. Drodzy bracia biskupi, drodzy kapłani, diakoni i pobożni, drodzy świeccy, wasze uczestnictwo w tej konferencji jest znakiem, że zdajecie sobie sprawę z wagi Świętej Liturgii w życiu Kościoła. Dziękuję wam za waszą gotowość do tego, by poświęcać swój czas na poszerzanie wiedzy i głębsze rozważanie tej rzeczywistości. Modlę się o to, abyście przez te dni zwiększyli swoją mądrość i wiedzę i aby pomogło to wam wzrastać w świętości i z jeszcze większym zapałem wspierać autentyczną odnowę liturgiczną w Kościele.
Mam nadzieję, że będę mógł dołączyć do was na kolejnym spotkaniu Sacra Liturgia w lipcu tego roku w Londynie.

Proszę was o modlitwę za mnie, abym mógł wiernie sprawować funkcję, do której pełnienia zostałem powołany. Niech was Bóg błogosławi zawsze!
Kardynał Robert Sarah
Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów


Tłumaczenie: Piotr Klinger 
Pogrubienia w tekście - redakcja UnaCum.pl
Zdjęcie: François-Régis Salefran / Wikimedia Commons